 |
Back into de tering
Snijwerk
|
24 Mei 2006 | 00:11:09
|
|
Bart Hoevenaars 2001
Om over een archief te beginnen: tering, ik zit er middenin.
Over geniale comics gesproken: Zie boven. Tering Bart, ik ben blij dat ik 'm weer tegenkwam.
Tering, wat ben ik er blij mee. Ik ben er zo tering blij mee.
Tering, en dan dit. 7 jaar oud. Teringarchief. Tering de tering de tering.
Bekijk Babbelbox: 1 , 2 , 3
Nou, de tering er mee! |
|
|
|
|
Jeu de Boules
Persoonlijk | Snijwerk
|
20 Januari 2006 | 17:51:28
|
Sind kort lees ik Shakespeare.
Koning Jeu de Boules verschijnt op het bordes van zijn paleis om het gepeupel toe te spreken.
Koning :
HALLO GEPEUPEL.
HOE IS HET MET JU?
TIJD NIET GEZIEN OF GESPROKEN.
ZORGT JU GOED VOOR JUZELF?
WAAROM KIJKT JU ONS MET DE GROOTST MOGELIJKE VRIENDELIJKHEID AAN?
WAAROM LACHT JU ONS TOE
TERWIJL WIJ JUW BLIK VOELEN PRIEMEN
IN ONZE LURVEN ALS WIJ ONS OMDRAAIEN
WAT IS ER AAN DE HAND?
LUITJES, HEBBEN WIJ JU BELDIGD?
GEVEN WIJ JU NIET DE LIEFDE DIE JU BEHOEFT?
IS HET ONS VERDORVEN AANGEZICHT DIE JU TOT SCHIJNHELIGHEID BRENGT?
ONS HART VULT ZICH MET VERDRIET, GEPEUPEL
VERTEL MIJ WAT KAN IK DOEN OM JU HARTEN WEDER TE WINNEN.
IK LUISTER NAAR JU.
Gepeupel:
HET IS NIET ONZE BLIK DIE U TOT WANHOOP DRIJFT.
MAAR UW GEBREK AAN INZICHT.
WIJ DRAGEN U EEN GOED HART TOE, KONING,
MAAR TWIJFELEN AAN UW LEIDERSCHAP.
ZIET UW DE HOLHEID IN ONZE VRIENDELIJKE OGEN DAN NIET?
MAANDEN REEDS LEVEN WIJ OP RANTSOENEN VAN AANDACHT
WAAR ELKE RAT VOL MINACHTING NAAR OMKIJKT.
INDERDAAD EEN GEBREK AAN LIEFDE
IS HET DIE ONS STUURLOOS MAAKT, KONING.
OF LIEVER GEZEGD UW GEBREK AAN HET GEVEN DER LIEFDE.
KONING, U DENKT TEVEEL AAN UZELF.
DESONDANKS ONSTAAT ER WEER HOOP IN ONZE HARTEN
NU U OOK BEMERKT DAT WIJ ZO NIET VERDER KUNNEN LEVEN.
BRENG ONS WAAR WIJ RECHT OP HEBBEN, KONING.
EN WIE WEET ZULLEN WIJ U DAN WEER OMARMEN.
Koning:
WEET JU DAN OOK WAAR WIJ DAT KUNNEN VINDEN, GEPEUPEL?
Gepeupel:
ACHTER DE BERGEN SCHIJNT EEN MANTEL TE BESTAAN DIE,
WANNEER ZIJ EEN MENS OF VOLK BEDEKT,
DEZE VAN EEN ONEINDIGE LIEFDE VOORZIET.
BRENG ONS DEZE MANTEL EN WIJ ZULLEN U TOT IN HET EINDE DER DAGEN LIEFHEBBEN, KONING,
ZOALS GOED GEPEUPEL BETAAMT.
En
zo vertrok de koning richting de bergen. Niet wetende dat het gepeupel
tijdens zijn afwezigheid voor het eerst verkiezingen zou uitroepen waar
een nieuwe leider, Turijn van Bubbelmonde, zou worden gekozen als
eerste president van het land.
P.S. Ik ben vanavond eindelijk een keertje vrij en ga me klem zuipen in de kroeg. |
|
|
|
Een tipje van de sluier dan
Persoonlijk | Snijwerk
|
09 December 2005 | 03:02:47
|
DAME 1
DAME 2
Ik was vrijdagmorgen ....ehm, of om 12 uur ben ik weggegaan, want we
hadden een landelijke hostess-dag van De Zonnebloem en dat was in ’t
Meerdal.
Goh
En ja, in eerste instantie zou ik met Harry gaan, maar als je met twee
personen ging en maar één nacht, dan kon je ingedeeld worden in een
ándere cottage met ándere mensen.
Oh ja, ja.
Nou dat vind ik niks, hoor. Dus ik zeg tegen Harry: “Nou dat vind ik echt niks.”
Ik zeg: “Maar ik wil ’t niet missen, ook het officiele gedeelte niet,
en ja, ook het hele feest en ‘t contact met m’n collega’s.”
Ja, tuurlijk
Ik zeg: “Ja, desnoods ga ik dan alleen, we zien het wel.”
Maar nou was Harry gevraagd om te komen werken gister, en ja, dat heeft
hij natuurlijk anderhalfjaar niet gedaan, in ’t winkelcentrum bij Piet,
hè, in De Hut .
Oh, wat leuk.
en dat was een....
En wat voor werk was.....
Nou, ze hadden een Bier en Haring Feest vanwege de nieuwe haring en
daar is een klein viswinkeltje, daar beneden, en die zat heel om ’t
hand met iemand die....
Ja, met iemand die haring kon schoonmaken
Zo!
en daar hadden ze Harry voor gevraagd.
Nou, in eerste instantie denk ik: “Nou, dat doet ie toch niet.”
Maar ja, hij had het dan toch toegezegd. Dus achteraf ben ik dan toch alleen gegaan.
Ja
Nou d’r waren gelukkig meer hostessen, die met elkaar waren gegaan en, ja, je kent er iedereen en je zit....
Vrouwen onder elkaar....
Maar ja, ’t was natuurlijk een heel spektakel. Ik denk wel dat het negenhonderd hostessen waren..
Nee toch
met partner..
Ooooooooh
dus dan kun je nagaan,
Jeetje
en dan sommigen daarvan waren ook nog met thuiswonende kinderen, maar
die kinderen waren niet op het feest, hoor, want daar hadden ze een
kinderprogramma voor georganiseerd.
Ooooooh, niet te geloven
Dus het was heel gigantisch, met een heel groot feest, met Hans Klok en Marco Borsato
Wat leuk, joh.
en weet ik wat allemaal.
Nou ja, en toen zijn we met een pendelbusje terug naar het hotel
gegaan, om half één, omdat je dan toch natuurlijk een paar wijntjes op
hebt .
Nou, en in dat busje werd het zó verschrikkelijk gek en we hebben zó
gelachen, dat waren dan die lui die terug naar het hotel gingen,
Ja
en toen hebben we daar nog tot vier uur gezeten
Ooooh, wat leuk.
met een heel stel en gelàchen....gelàchen.
En wanneer was het nou, gisteren dus.
Van vrijdag op zaterdag. En ik ben gisteren, laat op de middag ben ik
dan, Harry op de Hut op gaan halen, want die had dan gisteren gewerkt
natuurlijk.
En hoe beviel hem dat
Ja, hij...Nou ja, hij was kapot toen ik hem kwam halen en toen zei ik: “Ging het niet?”
Hij zegt: “Nee.”
Toen dacht ik: “Haring schoonmaken.”
Maar hij zegt: ”Nee joh, ik heb natuurlijk zo lang niet gestaan,” en je
staat natuurlijk de hele dag lang op één plek in één houding.
Hij zegt dus: ”Ja, na drie uur kreeg ik toch een steek in mijn rug.”
Zegtie: ”Verschrikkelijk.”
Hij zegt: ”Ik dacht: “ Dit hou ik nooit vol tot vanavond.””
Nou, hij heeft het vol gehouden, hoor, maar was dan ook kapot gisteren.
Had hij geen speciale schoenen aan, want die had hij vroeger toch..
Nee, hij had altijd zijn eigen schoenen aan.
En ik zeg: “Ja, ik heb de afgelopen week ook zo verschrikkelijk hard
gewerkt. Ik voel ook mijn rug en mijn stuitje en mijn benen en ik kan
mijn armen bijna niet optillen, want ik heb me helemaal te pletter
gewerkt.”
Als iemand van twintig dit doet dan zeggen die ook:” Uuuuueh, ik ben
moe,” en wij doen het toch nog steeds maar eventjes en wij voelen onze
rug toch ook, hè.
Ja, tuurlijk
Dus gisteravond was hij echt kapot.
Maar ja, hij heeft er toch een bepaalde voldoening van en ze hebben hem voor volgende week zaterdag weer gevraagd.
Ooooh, leuk
Dus ehm, Na ja dat was op zich heel geinig natuurlijk. Maar ja hij was helemaal dood.
Ja tuurlijk dat is...
Maar ja, zo kan je toch zien dat iemand even helemaal overbelast
geweest is en dat iemand dat toch in z’n lijf gaat voelen. Ja dus ik
ben benieuwd.
Heb je al haring gegeten
Nee ik ben geen haringklant.
Harry wel, hè
Nee ook niet
Neeee, echt niet?
Nee. Nee wij allebei niet, de kinderen zijn er gek op. En..
Nee wij allebei niet. En..
Ludo wel
Ja, en Richard ook. Ja, ja. Gek he?
Ja. En Harry, heeft Harry nooit, nooit haring gegeten?
Nee, Nee, nooit. Kijk, we proeven wel eens wat, omdat ’t dan moet of,
ja, zo’n eerste harinkje met een beetje ui, dan denk ik: “Dat moet toch
lekker zijn,” want dan zie je die mensen zo smullen, weet je wel. Maar
nee, allebei niet. Heel gek is dat.
Ja. Nou ja, Oom Karel was chef kok en die moest natuurlijk altijd alle alle alle alles koken, natuurlijk.
Hmmmmm
En hij werd altijd kotsmisselijk als hij ehhm, hoe heet dat nou,....gebakken niertjes...hoe heet dat.
Ooooh niertjes
Ja, nierragout, zal ik maar zeggen
Ja
Nou, dan kon hij wel kotsen boven die pan. Ik was er zelf gek op. Ik
mocht het thuis ook nooit eten. Je kende mijn huis toch wel in
Overschie. Met die grote keuken. Nou, daar mocht ik nooit nieren
bakken, want, als hij ’s avonds thuis kwam van zijn werk, dan rook hij
in de gang die nieren. Dan zei die: “Oooooh, ik ga weg. Ik ga weg.”
Hij werd er gek van. Dus dan moest ik altijd stiekem die nieren in dat bijkeukentje bakken. Nou dat was armoe. Dus
Ja
dan zat ik met een bordje in de bijkeuken.
Hihi, ja
Waar die dan niet in wilde komen en dan zei ik: “Godverdorie, je bent chef kok.”
Zeg hij: “Ja, maar ik lust ‘t niet.”
Trouwens, jij weet dat Henk drie keer zelfmoord gepleegd heeft, hè. Een
poging dan, hè. Dat heb ik hem ooit verteld. En dan gaf hij me altijd
medicijnen, via zijn huisarts, zodat ik dan kon slapen, want ik mag
niet alles slikken vanwege m’n nieren natuurlijk. En dan zei die
altijd: “Mevrouw Ruis; Afstand nemen. Afstand nemen.
..............
Dus dat zijn allemaal goede berichten vandaag.
Ja, en binnenkort nemen we weer even contact met elkaar op. Ik moet nu weg, kijken bij Harrry, die staat nu op de Vlindermarkt.
Ik loop meteen met je mee.
|
|
|
|
De Langste Zin
Snijwerk
|
06 Mei 2005 | 21:26:59
|
Hallo allemaal daar achter.
even jullie aandacht voor deze:
|
|
|
|
De Geflopte Denker (Vicevisies Deel I)
Teksten
|
03 Maart 2005 | 22:39:31
|
|
de armen van zijn gelakte stoel
vertonen krassen van zijn groengele nagels
vanwege het niet bereiken van zijn gestelde doel
hij houdt zich immers bezig met niet te beantwoorden vraagsels
zijn brein bevat niet de verbindingen
die hem zouden kunnen helpen in het begrijpen van zijn bevindingen
zijn ballen vertonen symptomen van inkrimpingen
hij heeft in zijn geest een meningsverschil
nooit van dichtbij bekeken hoe het anderen vergingen
hij ziet de wereld als zijnde kil
en beseft nu dat zijn blik niet echt is, maar opgelegd door zijn wil
verdomme wat krast dat hout stil
hij haat mensen die alleen maar praten over hun overwinningen
hij werd ooit geboren met de verkeerde bril |
|
|
|
Beeld en verbeelding (Uit de oude doos)
Teksten
|
10 December 2004 | 17:09:06
|
( Laatst vond ik een hilarische tekst van die goede oude Bart in een oud notitieboekje, die vooral tof is als je ´m heel hard op leest. Hieronder de gehele pagina. Blauw=Bart)
Kijk naar een voorwerp in je omgeving. Je ziet dit voorwerp. Kijk nu naar iets anders zodat je dit voorwerp niet meer ziet. Je ziet het voorwerp dat je zo net nog zag nu niet meer, maar je weet wel dat het er is, je weet dat het er nog is in dezelfde hoedanigheid zoals je het net zag. Ik zie dit voorwerp niet meer in feite, maar in beeld.
Klopt dit? Weet ik veel of het klopt. Eerst maar weten.
Eerst maar weten. Dan maar doen. Kon ik maar eerst weten. Dan zou ik eerst doen. Eerst zou ik weten. Eer ik zou doen. Zou ik eerst weten. Zou ik eerst doen. Eer ik zou doen zou ik eer weten. Ik weet niks van eer. Ik weet niet van wel eer. Ik weet wel van neer. Niet van op. Nop van niets. Ik heb niets op van iets. Van niets ben ik op. Ik ben op van niets. Niet voor niets ben ik niet op van iets. Niet om het een of ander. Anders niet. Graag of anders niet anders. Anders dan anders. Niet anders dan normaal dus. Dus normaal is niets anders dan niet anders dan anders. Anders is dan anders dus niet anders niet normaal. Maar houdt het daar mee op. Daarmee houdt het maar op. Hou het daar maar mee op. Laten we het daar maar mee ophouden. Opdat we daar mee ophouden laten we het daarbij. Er heeft nog nooit iemand iets niet gezegd wat niemand er nog nooit niet mee gezegd heeft. Heb het er maar niet over. Het heeft er niet over gehad om er over op te houden. Daarom gaan we er nog steeds mee door. Doormede. Daarmede. Door toe doen van toen. Door toen, van nu.
Bart v. Ernst |
|
|
|
Wat een kutdag
Teksten
|
07 Oktober 2004 | 00:02:51
|
Het raam sprong open, de kikkers vlogen naar
binnen, de adelaars volgden somber en plantten zich op het aardewerk, dat ik
vorige week nog voor mijn verjaardag had gekregen. Verveeld trok een van de
vogels zijn snavel af, terwijl hij ook nog eens een das opspeldde, die op het bureau
lag waar ik aan zat. Geenszins leek ik te begrijpen wat de bedoeling was van
dit geheel. Als er al over een geheel gesproken kon worden. De chaos was immers
compleet.
Een kikker was op mijn schoot gekropen. Met
mijn hand probeerde ik hem weg te halen, maar hij zat vastgezogen op mijn
dijbeen. Met twee handen probeerde ik nogmaals het beest los te rukken, terwijl
ik aan de adelaar met de das vroeg wat hij hier deed en waarom hij zoveel
gezelschap had meegenomen. De Das, zoals ik deze adelaar noemde, wist het niet
en vroeg zich af wat ik hier deed, waarop wij elkaar vervolgens tien minuten lang
onbegrijpelijk aankeken. Het viel mij pas na die tien minuten op dat alle
kikkers, uitgezonderd die op mijn been, want die begaf zich inmiddels onder
mijn huid en begon zich een weg te banen richting mijn schaamstreek, ritmisch
op en neer aan het springen waren op onhoorbare muziek en dat de adelaars,
uitgezonderd de Das, die mij nog steeds onbegrijpelijk aankeek, in het eenzelfde
ritme hun koppen naar voren en naar achteren schoven.
Ik merkte dat de situatie uit mijn handen was
gevallen. Met een kreet stond ik op en begon een voor een de kikkers dood te
stampen. Luidkeels begon ik te lachen en schreeuwde tegen de Das: “Moet je
kijken, kijk dan wat ik doe, moet je kijken, haha, weer een dood, moet je
kijken, zie je wat ik doe, kijk dan, haha.”
De das fronste en vloog op tot in de nok van
mijn zolderkamer. Nog een moment keken wij elkaar aan, toen stortte hij zich
met een kreet naar beneden en pikte mij een oog uit. In een eenoogopslag zag ik
hoe de adelaar mijn oog doorslikte. “Haha, moet je kijken, kijk dan naar hem,
haha.” Opeens voelde ik een pijnscheut in mijn balzak. De kikker. Hij zat er in
en begon nu ook ritmisch op en neer te springen. Ik schreeuwde het uit. Alle adelaars
begonnen nu te lachen. Ik vond een mes in mijn bureaulade en sneed mijn balzak
open. De kikker sprong er uit, met mijn mes doorkliefde ik hem. Woest was ik en
wilde op de adelaars afstormen, ze vermoorden, maar hoorde alleen nog krijsend lachen,
toen het raam zich sloot. |
|
|
|
Dit Verhaal
Teksten
|
11 Juli 2004 | 23:26:17
|
|
De meisjes stonden voor het toilet te wachten, totdat een of ander ander onbekend grietje
de deur opende en in de post verscheen. Met luid gejuich werd ze ontvangen en
de meisjes tilden haar op. Van het gezicht van het onbekende grietje, dat zo´n
anderhalve meter boven de grond hing, was af te lezen dat ze niet wist wat haar
overkwam, maar toch verrast was. De meisjes voerden haar naar buiten, terwijl ze
vol blijdschap de komst van een nieuwe vriendin verkondigden. Ze was eenzaam geweest,
dit onbekende grietje, dat nu plotseling, met zoveel liefde, op handen door de
straten werd gedragen. God mag weten waarheen. Hoe lang was het geleden, dat zij
zoveel aandacht had gekregen? Waar heen werd ze gevoerd? Ze was niet meer zo gelukkig
geweest sinds ze zich bewust was geworden van haar geheugen.
Na een kwartier vol van euforie werd het stil. De dragers versnelden hun pas. "Waar
gaan we heen?" vroeg het grietje. "Naar de inquisitie," zei de meid die haar hoofd
droeg. Het grietje begon zich wat ongemakkelijk te voelen. " Waar is dat? " Geen
antwoord. De meisjes die eerst zo blij en vriendelijk waren, leken nu ouder, grijzer
en keken uitdrukkingsloos voor zich uit. Sneller en sneller begonnen zij te lopen.
De huizen waren niet meer van elkaar te onderscheiden. De straten leken hetzelfde.
Angstig kroop het grietje ineen.
(----------------------------------------------------------->)
|
|
|
|
Debuut
Snijwerk
|
27 Mei 2004 | 21:39:49
|
Beluister hier de allereerste aflevering van Radio Fervent Indolent, opgenomen op 24 april
2002, door Bart, Max ( De Bubbelebim) en Ernst.
|
|
|
|
|
|
